Zastosowanie alginianu amonu w procesie formowania włókien alginianowych metodą z roztworu na mokro

Abstract

Alginiany to naturalne polisacharydy pozyskiwane głównie z brunatnic, które od dawna znajdują zastosowanie w wielu dziedzinach przemysłu dzięki swoim właściwościom żelującym, biokompatybilności i biodegradowalności. Szczególną uwagę zwraca ich rola w medycynie, gdzie włókna alginianowe mogą pełnić funkcję surowca do produkcji materiałów opatrunkowych wspomagających proces gojenia ran. Tradycyjnie do wytwarzania włókien alginianowych stosuje się roztwory przędzalnicze alginianu sodu, jednak ograniczeniem ich zastosowania jest niska wydajność procesu wynikająca z konieczności stosowania roztworów o stosunkowo niskim stężeniu. Celem pracy była ocena możliwości wykorzystania alginianu amonu jako alternatywy dla alginianu sodu w procesie formowania włókien metodą z roztworu na mokro. Roztwory przędzalnicze alginianu amonu charakteryzowały się korzystnymi właściwościami reologicznymi, umożliwiającymi zastosowanie istotnie wyższych stężeń polimeru, nawet do 20% zawartości polimeru, co przekłada się na poprawę efektywności procesu. Włókna z alginianu wapnia otrzymane z tych roztworów spełniały kryterium minimalnej wytrzymałości niezbędnej do dalszego przetwarzania. Analiza mikroskopowa SEM potwierdziła możliwość uzyskania włókien o gładkiej powierzchni i ograniczonej liczbie defektów. Ich właściwości sorpcyjne pozostają na poziomie porównywalnym z danymi literaturowymi dla włókien z alginianu sodu i materiałów komercyjnych. Uzyskane wyniki dowodzą, że alginian amonu stanowi obiecujący surowiec do produkcji włókien alginianowych metodą z roztworu na mokro. Włókna te mogą znaleźć zastosowanie w nowoczesnych technologiach włókienniczych i biomedycznych, zwłaszcza w produkcji materiałów opatrunkowych.